Το απροσπέλαστο της πρόσβασης στο άσυλο... Δελτίου Τύπου της Ομάδας Νομικών Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη, 20-1-2015

Την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση προτείνει ως «λύση» για το προσφυγικό και μεταναστευτικό τα κέντρα κράτησης και την ενδυνάμωση των σωμάτων ασφαλείας, με πολύνεκρα ναυάγια και τους φράχτες μιας Ευρώπης Φρούριο να διατρανώνουν την έλλειψη ουσιαστικής διεθνούς προστασίας των προσφύγων, ο Έλληνας νομοθέτης επαίρεται για τον ν.3907/2011 και τη δημιουργία αυτοτελούς Υπηρεσίας Ασύλου και Κέντρων Πρώτης Υποδοχής (Κ.Ε.Π.Υ.). Το εν λόγω νομοθέτημα υποτίθεται ότι, μεταξύ άλλων, θα αναμόρφωνε το παλιό σύστημα, ώστε να εξασφαλιστεί η άμεση πρόσβαση των δικαιούχων διεθνούς προστασίας στο πολιτικό άσυλο.

Ωστόσο, η από 7/6/13 λειτουργία της νέας υπηρεσίας δεν έλυσε καμία από τις παθογένειες του συστήματος και ελάχιστα προσέφερε στις ανάγκες των αιτούντων άσυλο. Χαρακτηριστικά, αν και τα Περιφερειακά Γραφεία Ασύλου αυξήθηκαν σε τέσσερα, και πάλι παραμένουν ανεπαρκέστατα για την καταγραφή όλων των αιτημάτων ασύλου. Το δε Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Θεσσαλονίκης ακόμα δεν έχει λειτουργήσει, 18 μήνες μετά τη θέση σε εφαρμογή της νέας υπηρεσίας. Οι μετανάστες τίθενται και πάλι σε μια διαρκή κατάσταση αναμονής και, στερούμενοι αυτή τη φορά οποιασδήποτε νόμιμης διατύπωσης (όπως η καταργηθείσα πια ροζ κάρτα), εκτίθενται στον κίνδυνο μιας ανά πάσα στιγμή σύλληψής τους από τις διωκτικές αρχές. Ενώ δε πολλοί δικαιούχοι διεθνούς προστασίας δεν ενημερώνονται καν για το δικαίωμά τους αυτό, παρατηρούμε μια πρωτοφανή κινητοποίηση των αρχών για τη διάδοση και εφαρμογή της διαδικασίας «εθελούσιας» επιστροφής στις χώρες καταγωγής τους – αδιαφορώντας πλήρως για την αρχή της μη επαναπροώθησης, που ισχύει και για τους εμπίπτοντες στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς και για άλλες περιπτώσεις ανέφικτης απέλασης.

Ανακοίνωση της Ομάδας Δικηγόρων με αφορμή την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού

Οι πρόσφατες διαμαρτυρίες – απεργίες πείνας των Νίκου Ρωμανού και Ηρακλή Κωστάρη έφεραν στο προσκήνιο το πρόβλημα της άνισης αντιμετώπισης κρατούμενων στις ελληνικές φυλακές. Παρατηρώντας τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τη διακοπή χορήγησης εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους όπως η περίπτωση του Ηρακλή Κωστάρη, ο οποίος ελάμβανε επί 3,5 έτη εκπαιδευτική άδεια και είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις σπουδές του στο ΤΕΙ Πειραιά και την άρνηση αρχικής χορήγησης εκπαιδευτικής άδειας στον Νίκο Ρωμανό, συμπεραίνουμε ότι το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο σχετικά με τη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών είναι επαρκές ενώ, αντιθέτως, αυτό που χρήζει άμεσης παρέμβασης είναι η νομική θωράκιση της ανεξαρτησίας των φορέων που αποφασίζουν για τη χορήγηση αδειών από πολιτικές πιέσεις, όπως και η τήρηση, στη διαδικασία έγκρισης αδειών, θεμελιωδών εγγυήσεων σχετικά με την αμερόληπτη κρίση των αρμόδιων φορέων, οι αποφάσεις των οποίων πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά στην εφαρμογή του κανονιστικού πλαισίου, χωρίς διακρίσεις ανάλογα με την κατηγορία του κρατουμένου, που αιτείται να του χορηγηθεί άδεια.

Προβολή ντοκιμαντέρ "Λοχαγός Thomas Sankara” - Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου

Η Ομάδα Δικηγόρων για Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών
 σας προσκαλεί  

την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου και ώρα 20.30

στο κτ1ρ1ο 

 (οδός Ρεθύμνου 11 και Ιουλιανού,
απέναντι από το ξενοδοχείο Park Hotel)

στην προβολή του βραβευμένου Ντοκιμαντέρ

 "Λοχαγός Thomas Sankara”
 του Christophe Cupelin. 

Η ταινία θα προβληθεί στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους. 

Διεθνής Αμνηστία με αφορμή την υπόθεση των λιμενικών της Χίου: Η κουλτούρα της ατιμωρησίας πρέπει να σταματήσει

Δημόσια δήλωση 

6 Νοεμβρίου 2014 

Με την ευκαιρία της εκδίκασης της έφεσης σήμερα δύο λιμενικών που καταδικάσθηκαν πρωτόδικα το Νοέμβριο του 2013, για βασανιστήρια εις βάρος του Α., αιτούντα άσυλο, πάνω σε ένα σκάφος του Λιμενικού στην Χίο τον Ιούνιο του 2007, η Διεθνής Αμνηστία καλεί για μία ακόμη φορά τις ελληνικές αρχές να πάρουν μέτρα που να δώσουν τέλος στην ατιμωρησία των μελών των σωμάτων ασφαλείας. Ανάμεσα σε αυτά τα μέτρα είναι η δημιουργία ενός πραγματικά ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού καταγγελιών αυθαιρεσιών της αστυνομίας και η εναρμόνιση του ορισμού των βασανιστηρίων όπως αυτή προβλέπεται από το Άρθρο 137 (Α) 2 του Ποινικού Κώδικα με το διεθνές δίκαιο. 

Η οργάνωση θέλει επίσης να υπενθυμίσει ότι για πάρα πολλά χρόνια λαμβάνει και καταγράφει πάρα πολλές καταγγελίες προσφύγων και μεταναστών για βασανιστήρια ή άλλες μορφές κακομεταχείρισης από την αστυνομία ή το λιμενικό κατά την διάρκεια της κράτησης τους, κατά την διάρκεια επιχειρήσεων του Ξένιου Δία και κατά την διάρκεια παράνομων απωθήσεων στα θαλλάσια και χερσαία σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία. 

Υπόθεση Λιμενικών Χίου 2007 - Εκδίκαση έφεσης 6-11-2014 Αναθεωρητικό Δικαστήριο‏

Στις 6-11-2014 ενώπιον του Πενταμελούς Αναθεωρητικού Δικαστηρίου Αθήνας (Πέτρου Ράλλη 1, Αθήνα) θα εκδικασθεί η έφεση δυο λιμενικών που καταδικάστηκαν πρωτόδικα για βασανιστήρια μέσω των μεθόδων του αποκλεισμού της αναπνοής έως τα όρια του πνιγμού και της ασφυξίας (υγρό και στεγνό υποβρύχιο) και της εικονικής εκτέλεσης, καθώς και άλλες βαρύτατες προσβολές ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε βάρος ενός πρόσφυγα, αμέσως μετά την είσοδό του στην Ελλάδα και κατά τη μεταφορά ομάδας προσφύγων στο λιμάνι της Χίου το έτος 2007. Το περιστατικό είχε καταγραφεί στην έκθεση της Ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών και της οργάνωσης Proasyl «Η αλήθεια μπορεί να είναι πικρή, αλλά θα πρέπει να ειπωθεί – Η κατάσταση των προσφύγων στην περιοχή του Αιγαίου και οι πρακτικές του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος», που είχε δημοσιοποιηθεί το 2007 και είχε λάβει μεγάλη δημοσιότητα.

Οι δύο κατηγορούμενοι είχαν καταδικασθεί πρωτόδικα σε ποινές κάθειρξης 6 ετών και φυλάκισης 3 ετών με ανασταλτικό αποτέλεσμα, ενώ τους επιβλήθηκαν πολυετείς ποινές αποστέρησης πολιτικών δικαιωμάτων, καθώς και στον πρώτο εξ αυτών καθαίρεση από το βαθμό του, μετά την αμετάκλητη εκδίκαση της υπόθεσης.