Σάββατο 4 Απριλίου στο Θέατρο Εμπρός: «Η Κοινωνική Κατασκευή της Επικινδυνότητας και οι Δομές "Υψίστης Ασφαλείας"»

Επικίνδυνος ποιος/α και για ποιον/αν;

Όλο και πιο συχνά σε πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων, στον πολιτικό και δικαστικό λόγο αρθρώνεται η λέξη ‘επικινδυνότητα’ και τα παράγωγα της. Την τελευταία διετία έχει επανέλθει πιο ηχηρά από ποτέ ένας λόγος που φαίνεται να στοχοποιεί ως εν δυνάμει επικίνδυνες διάφορες κοινωνικές ομάδες με το πρόσχημα ότι αποτελούν ‘δημόσιο κίνδυνο’.

ΛΙΓΑ ΝΟΜΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

Η πολιτική των διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων να υποβάλλουν τους μετανάστες και πρόσφυγες που εισέρχονται ή /και βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια σε παρατεταμένη, αδιάκριτη και συστηματική κράτηση συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς, ενωσιακού και εθνικού δικαίου, σύμφωνα με το οποίο η διοικητική κράτηση επιβάλλεται ως έσχατο μέτρο, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Δυστυχώς στην Ελλάδα, η επιβολή της διοικητικής κράτησης συνιστά τον κανόνα αντί για την εξαίρεση και επιλέχθηκε ως η κύρια πολιτική των κυβερνήσεων στο μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα.

Οι κυβερνήσεις με την αποτυχημένη αυτή πολιτική παραβιάζουν θεμελιώδη και απαράβατα δικαιώματα των κρατουμένων, αρνούνται την παροχή διεθνούς προστασίας και την εκπλήρωση των συναφών υποχρεώσεών τους, επιφυλάσσουν στους κρατούμενους εξευτελιστική και απάνθρωπη μεταχείριση και τους στερούν την ελευθερία τους για αόριστο διάστημα χωρίς δίκη. Μόνο μέσα στο 2015 τρεις άνθρωποι έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους, λόγω των κακών συνθηκών και της μεταχείρισης που έλαβαν, ενώ άλλοι κρατούνται για περίπου δύο χρόνια χωρίς να έχουν καταδικαστεί για κάποιο ποινικό αδίκημα.

Δελτίο Τύπου σχετικά με το ΙΚΑ- Ομάδα Νομικών Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη, 1-3-2015

Σύμφωνα με καταγγελίες μεταναστών και μεταναστριών, ο Προϊστάμενος Τμήματος Eσόδων του Yποκαταστήματος ΙΚΑ-ΕΤΑΜ 25ης Μαρτίου Θεσσαλονίκης, επανειλημμένα αρνείται να χορηγήσει τις βεβαιώσεις ημερών ασφάλισης, βάσει εργοσήμου, για την ανανέωση της άδειας διαμονής τους. Η άρνηση του αυτή έχει έρεισμα σε έγγραφα-οδηγίες που στάλθηκαν προς ολα τα Yποκαταστήματα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ το 2013, δηλαδή στην υπ' αριθμ.43/11-7-2013 εγκύκλιο και στο υπ' αριθμ.πρωτ. Α21/449/102/17-10-2013 γενικό έγγραφο των Διευθύνσεων ασφάλισης- εσόδων, παροχών του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

Σύμφωνα με τα έγγραφα αυτά οι διευθυντές και προϊστάμενοι των αρμόδιων τμημάτων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ οφείλουν να ερευνούν ελεύθερα όλα τα στοιχεία για την εξακρίβωση του πραγματικού της απασχόλησης και να "αποφαίνονται ελεύθερα και κατά συνείδηση σύμφωνα με το Νόμο και τους Κανονισμούς", σχετικά με το αν η ασφάλιση μέσω εργοσήμου αφορά πραγματική εργασία του προσώπου, "ώστε να περιορίζονται φαινόμενα εικονικής ασφάλισης με σκοπό τη συμπλήρωση προϋποθέσεων για λήψη παροχών".

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου - Πάρτυ στο Κτίριο 11

Το απροσπέλαστο της πρόσβασης στο άσυλο... Δελτίου Τύπου της Ομάδας Νομικών Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη, 20-1-2015

Την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση προτείνει ως «λύση» για το προσφυγικό και μεταναστευτικό τα κέντρα κράτησης και την ενδυνάμωση των σωμάτων ασφαλείας, με πολύνεκρα ναυάγια και τους φράχτες μιας Ευρώπης Φρούριο να διατρανώνουν την έλλειψη ουσιαστικής διεθνούς προστασίας των προσφύγων, ο Έλληνας νομοθέτης επαίρεται για τον ν.3907/2011 και τη δημιουργία αυτοτελούς Υπηρεσίας Ασύλου και Κέντρων Πρώτης Υποδοχής (Κ.Ε.Π.Υ.). Το εν λόγω νομοθέτημα υποτίθεται ότι, μεταξύ άλλων, θα αναμόρφωνε το παλιό σύστημα, ώστε να εξασφαλιστεί η άμεση πρόσβαση των δικαιούχων διεθνούς προστασίας στο πολιτικό άσυλο.

Ωστόσο, η από 7/6/13 λειτουργία της νέας υπηρεσίας δεν έλυσε καμία από τις παθογένειες του συστήματος και ελάχιστα προσέφερε στις ανάγκες των αιτούντων άσυλο. Χαρακτηριστικά, αν και τα Περιφερειακά Γραφεία Ασύλου αυξήθηκαν σε τέσσερα, και πάλι παραμένουν ανεπαρκέστατα για την καταγραφή όλων των αιτημάτων ασύλου. Το δε Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Θεσσαλονίκης ακόμα δεν έχει λειτουργήσει, 18 μήνες μετά τη θέση σε εφαρμογή της νέας υπηρεσίας. Οι μετανάστες τίθενται και πάλι σε μια διαρκή κατάσταση αναμονής και, στερούμενοι αυτή τη φορά οποιασδήποτε νόμιμης διατύπωσης (όπως η καταργηθείσα πια ροζ κάρτα), εκτίθενται στον κίνδυνο μιας ανά πάσα στιγμή σύλληψής τους από τις διωκτικές αρχές. Ενώ δε πολλοί δικαιούχοι διεθνούς προστασίας δεν ενημερώνονται καν για το δικαίωμά τους αυτό, παρατηρούμε μια πρωτοφανή κινητοποίηση των αρχών για τη διάδοση και εφαρμογή της διαδικασίας «εθελούσιας» επιστροφής στις χώρες καταγωγής τους – αδιαφορώντας πλήρως για την αρχή της μη επαναπροώθησης, που ισχύει και για τους εμπίπτοντες στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς και για άλλες περιπτώσεις ανέφικτης απέλασης.